İtiraflar, çotanak diye yüze vurmalar, en büyük düşmanına davranır gibi acımasız tavırlar. İyilik diye yapılan davranışların asıl sebeplerini gün yüzüne çıkarmalar. Eksikliklerini, yanlışlarını, tembelliklerini, başkaları ne düşünür diye yapılan davranışları geçtim; aslında herkese ayan olan benim hiç haberim yokmuş gibi davrandığım hallerimi kendime itiraf ettim bir bir...

Yılların yükünü içimden çıkarıp hafifledim sayılır ama bu sefer de hepsi kucağımda yine ağırım kendime.

Çok yorgunum, dayak yemiş gibi. İnsanın kendisiyle yüzleşmesi ne kadar zor biliyor musunuz siz?!

Şimdi efenim, bi erkek kardeş mevzusu var benim yaşantımda ki sormayın. Ya ben bu evin prensi değil miyim? Yok arkadaş öyle değil işte. Bazı haftasonları şu gördüğünüz çocuk geliyor. Ondan sonra başlıyor bizimkiler yok efendim iki prensimiz oldu, aman da yakışıklıymış, şundan da yer misin falan da filan... Böyle bi ilgi dağınıklığı, böyle bi ikinci sınıf prens muameleleri.

Nıck! bir sustum, iki sustum baktım taht elden gidiyor Allah ne verdiyse tırmaladım, ısırdım, üstüne zıpladım. Aldı o mesajı aldı :) sonra bizimkilere de kötü çocuk olmamak için taktik değiştirdim. O uyurken gidip yastığına işedim!

Bak, şu pozlara bak! At bi pati suratıma demiyor mu?