Benim adım Sekiz Milyar,

Nefsim, benliğim daima melek ve şeytan sıfatları arasında mücadele eder durur...

Hayatta kalabilmek uğruna, davranışlarımı içgüdüsel ve toplum baskısıyla çevremdeki şartlara göre değiştirir dururum...

Hükmetme, iktidar, makam, riyaset hırs ve hevesim, içimi daima kemirir durur, hiçbir şekilde kanaat göstermez, bitmez, tükenmez, sönmez, tatmin olmaz...

Nefret ve kinim tarafından mütemadiyen tüketiliyorken iç huzuru ararım...

Oğullarımız için, kızlarımız için, kendimiz için lütfen emin olun, bilmiş olun ki, yeni (en son) nizam, farkında olmasanız da hep orada, kenarda mevcuttu.

Haydi, kendimizi değiştirip güzelleşmek için en iyi stilist, tasarımcı ile randevulaşalım.

İçimizde varolan, en iyiyi yansıtacak bu stilist ile buluşmanın neticesi ne kadar müstesnai bir şekilde güzelleşeceğimizi ispat edecek, gösterecektir.

Bu örnekten yola çıkarak, kendimizi değiştirmeyi hayal eder ve bu hayali gerçekleştirebilirsek, yani; kötülüklerden pişman olup tövbeyi nasuh ile Hakk'a dönersek dünya denen yer, sizi temin ederim ki, cennete döner.

DEĞİŞİMİ gerçekleştirecek nitelikteki niyet gücü, adım atma gücü "ben"de, "sen"de ve "biz"dedir.

Uzun bir ara verdim.

Yazmaya, çizmeye, iletişim kurmaya, kalabalığa, güvenmeye, hareketli ve tempolu bir yaşama, beni alt-üst eden olaylarla savaşmaya, duygularımın karmaşasında kaybolmaya.... vs... vs.

Uzun yıllardır dilime pelesenk olmuş repliğim "Şu hayatın pause düğmesi nerde? Biri söylesin lütfen!" olmuştu. Bilmem belki de farkında olmadan o düğmeyi buldum basıverdim. 'Zorunda olmak' denen şeyin de bir çeşit tercih olduğunu böylelikle öğrendim.